Een les om niet meer te vergeten…

Dit gastblog is geschreven door Rosa Njoo. Binnenkort organiseert Rosa de activiteit  ‘Leraar met Hart en Ziel‘ voor The Crowd.
Rosa geeft sinds bijna 6 jaar Spaans op het Gerrit Rietveld College en is onderzoeker en trainer bij APS.

E-mail reacties van mijn leerlingen naar aanleiding van die ene les…

“…Het was naar mijn mening een les om niet meer te vergeten. Ik denk dat ik wel voor meerdere onder ons spreek als ik zeg dat het ons erg heeft geraakt en we er veel van hebben opgestoken…”

“…Ik wil u graag bedanken voor de fantastische les van vandaag. Het heeft een hoop emoties bij een aantal van ons los gemaakt…”

Heel diep van binnen vind ik het doodeng om dingen te delen met mensen die ik niet ken. Ik schrijf geen blogs, ik heb geen twitteracount en zit niet vaak op Facebook omdat ik bang ben voor het oordeel van anderen. “Wat zouden anderen ervan vinden”. “Is wat ik schrijf wel interessant of leuk genoeg?”. Deze gedachtes zijn voor mij voldoende reden om onzichtbaar te blijven. Maar na die ene maandag zou ik het liefst, via alle kanalen, mijn verhaal, een intense ervaring willen delen. Na die maandag, door die ene ervaring ben ik bereid om mijn angst te overwinnen.

Het was maandagmiddag, ik kwam net bij mijn zus vandaan. Op haar werk vertelde ik hoe erg ik haar miste en dat ik het jammer vond dat we elkaar uit het oog waren verloren. Ik vertelde haar dat ik weer echt contact wilde hebben en dat ik er weer voor haar wil zijn. Het was een fijn gesprek en ik voelde me, voor het eerst sinds lange tijd, weer met haar verbonden.

Na dit gesprek was ik op weg naar school om het 8e en 9e uur Spaans te geven aan Havo 5. Ik kwam de klas binnen en een leerling zei: “Juf, we gaan vandaag toch niet weer zo hard werken?” Eigenlijk had ik ook niet zoveel zin om Spaans te geven. Ik voelde dat ik iets anders moest doen. Ik voelde de drang om met ze te delen wat net voor de les was gebeurd.

Voordat ik het wist zat ik op de tafel en vertelde ik over de situatie met mijn zus. Geen minuut heb ik gedacht aan wat ze ervan zouden vinden. Of het niet raar was dat een docent dit deelde met een klas. Het kwam recht uit m’n hart en dat voelden ze, bleek later. De klas was stil…

“Er is nog iets wat ik met jullie wil delen. Iets dat mij ontzettend geraakt heeft”. De documentaire begon met de vraag van Mr. Kanamori aan zijn klas: “wat gaan we dit jaar leren?” “To be happy,” roepen leerlingen in koor. Mijn leerlingen keken hoe jonge Japanse kinderen hun emoties met elkaar delen. Hoe op een volwassen en verantwoordelijke wijze de leraar met zijn leerlingen omging. In mijn Havo 5 klas werd het steeds rustiger. Halverwege de documentaire zag ik hoe de tranen rolden over het gezicht van een leerling, en van nog één en nog één en nog één… Even schoot ik in paniek. Wat had ik veroorzaakt? “Vertrouw op je gevoel,” zei ik tegen mezelf.

De documentaire liep af en het was doodstil in de klas. “Wat gebeurt hier nu,” zei ik tegen mijn klas? “Waar zijn jullie zo door geraakt?” Er werden momenten door leerlingen uit de film benoemd waarin kinderen het voor elkaar opnamen, openlijk reflecteerden op hun eigen gedrag, hun emoties toonden en met elkaar deelden. Ik vroeg mijn leerlingen te kijken naar het onderwijs in Nederland en naar het onderwijs op onze school. “Er zijn zo weinig docenten die echt willen weten hoe het met je gaat.” “Weinig vragen bijvoorbeeld hoe je weekend is geweest,” waren de woorden van een leerling.

Vervolgens hebben we het in de klas gehad over het zelf tonen van emoties. Of ze iemand kenden in hun omgeving die niet of nauwelijks emoties toont. Een vinger ging de lucht in. “Ja, mijn vader,” zei een leerling. Een ander antwoordde: “mijn zus”. “Ikzelf,” zei een moedige leerling. En zo deelden we persoonlijke ervaringen met elkaar. Ik voelde een intens warm gevoel opkomen en zei voordat ik het door had: “Wat heb ik zin om jullie allemaal te knuffelen.” Waarop een leerling voorstelde: “Nou, dan doen we dat toch!” En zo schoven we stoelen en tafels aan de kant om vervolgens te eindigen met een groepsknuffel. De leerlingen die een traantje hadden gelaten in het midden en de rest eromheen. Het was prachtig!

Ik kon geen Spaans meer geven die dag en heb mijn leerlingen naar huis gestuurd met de vraag hoe we dit vast kunnen blijven houden. “We hoeven niet de wereld te veranderen, of onze school.” “We kunnen hier beginnen, in onze eigen les.” Er bleven vier leerlingen hangen. Eén daarvan was een jongen die eerder had gedeeld dat hij vroeger erg gepest werd. Een bijzondere jongen waarbij het me maar niet lukte om echt contact met hem te maken. Tot dit moment. Hij zei tegen me: “Juf, ik heb zoveel gesprekken gehad met therapeuten en psychologen maar niets heeft gewerkt. Mag ik u complimenteren met deze les, u heeft me namelijk diep geraakt, mag ik u nog één knuffel geven?”

Ik heb dit stuk geschreven om mijn angst voor het delen te overwinnen zodat ik deze ervaring, mijn mooiste ervaring als docent, met anderen kan delen.

Rosa Njoo

Advertenties